Arguvan'da Yas ve Yemek Meselesi
Yozlaşmanın Sessiz Tanığı
Ali İhsan ÖZTÜRK’ün Kaleminden…
Yozlaşmanın Sessiz Tanığı
Arguvan’da cenaze vardır; ama gösteriş yoktur. Ağıt vardır; ama dedikodu yoktur. Yas vardır; ama yük bindirmek yoktur. Ya da eskiden öyleydi.
Son yıllarda Arguvan’da da sessiz sedasız yayılan bir yanlış var: Yakınını kaybeden aileden, cenazenin olduğu gün yemek beklemek. Yetmezmiş gibi, verilmezse konuşmak… “Yemek çıkmadı” demek… Bu ne Arguvan’a yakışır, ne Abdal geleneğine, ne de insanlığa.
Arguvan kültüründe cenaze evi yük alınan evdir, yük bindirilen değil. Bizde komşu kazan kaynatırdı. Taziye evi, sofrayla değil, sessizlikle ve saygıyla anılırdı. Yas Tutana Yük Olmak, Gelenek Değildir
Evinde ölü varken, yüreği yanarken, insandan tencere kaynatması beklenmez. Bu beklenti, dayanışma değil; vicdansızlıktır. Gelenek değil; yozlaşmadır. Arguvan insanı bilir: Acı paylaşılır, masraf paylaşılmaz.
Yas konuşulmaz, dedikodusu hiç yapılmaz. Asıl Doğru Olan Cenaze evinden yemek beklemek değil, cenaze evine yemek götürmektir. Bir tas çorba bırakıp sessizce çıkmaktır. Kapıyı değil, yüreği çalmaktır.
Arguvan’un mayası budur. Bunu unutanlar bilsin ki; kültür kaybolmaz, terk edilir. Ve hiçbir terk ediş, “gelenek” diye savunulamaz.
Ali İhsan ÖZTÜRK
Bakmadan Geçme
