Emeğin Ölçüsü
Hamit KİRAZ
Emek verdiğini, büyüttüğünü, canından parça bildiğini ne olursa olsun insan sahiplenir. Başkası elinden almaya kalksa da, hakkın gasbedilsede önce yaşatmayı büyütmeyi istersin.
Hamit KİRAZ’ın Kaleminden
Bir rivayete göre; İbrahim Peygamber’in döneminde aynı adama kuma olan iki kadın, dere kenarında çamaşır yıkarken çocukları da yanlarında oynuyordu. O sırada talihsiz bir olay yaşandı; çocuklardan biri suya kapılıp kayboldu. Geriye tek bir çocuk kaldı. İki kadın da aynı anda o çocuğa sarıldı.
“Bu benim evladım!” dedi biri.
“Hayır, benim!” diye karşı çıktı diğeri.
Kadınlardan biri feryat figan ağlıyor, bağırıyor, kendini yerlere atıyordu. Diğeri ise sessizdi; gözleri dolu, yüreği yanık ama dili sakindi. Anlaşamayınca İbrahim Peygamber’in huzuruna çıktılar.
İbrahim Peygamber sordu:“ Bu telaşınız, bu feryadınız nedir?”
Ağlayıp sızlayan kadın:“ Çocuğu su aldı, bu kalan benim evladım; ama bu kadın sahip çıkıyor!” dedi. Diğeri ise sadece:“ Çocuk benimdir.” demekle yetindi.
İbrahim Peygamber, çok ağlayıp feryat eden kadına çocuğu verdi ve:“ Alın, gidin.” dedi.
Kadınlar tam çıkacakken, oğlu İsmail onları durdurdu:“ Bir dakika… Geri gelin.”
Babası İbrahim Peygamber’e dönerek:“ Babacığım, nasıl kanaat getirdin? Sadece ağlayıp bağırdığı için mi çocuğun ona ait olduğuna hükmettin?” diye sordu.
İbrahim Peygamber:“ Peki, sen ne dersin?” dedi. İsmail Peygamber biraz düşündü ve şöyle dedi:
“O hâlde çocuğu ikiye bölelim. Yarısını buna, yarısını öbürüne verelim.” Bu söz üzerine ağlayan kadın:“ Bölünürse bölünsün, razıyım!” dedi.
Ama sessiz olan kadın bir anda ileri atıldı:“ Hayır!” dedi. “Dokunmayın çocuğa… O onun olsun. Yeter ki yaşasın.” İşte o an gerçek ortaya çıktı.
İbrahim Peygamber, İsmail’e dönerek:“ Şimdi anlaşıldı mı?” dedi. Ve çocuk, gözyaşını içine akıtan, evladının canı için kendi hakkından vazgeçen gerçek annesine teslim edildi.
Çünkü ana yüreği evladını paylaşmaz; ama gerekirse kendi hakkından vazgeçer. Adalet bazen sözde değil, merhametin kedisindedir...
