10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü…
Takvim yapraklarında yerini alan, mesajlarla hatırlanan ama çoğu zaman ruhu ıskalanan bir gün. Oysa bu gün, sadece bir kutlama değil; hakikatin, emeğin ve bedel ödeyen bir mesleğin muhasebesidir.
Gazetecilik, dışarıdan bakıldığında kolay sanılan; içeriden yaşandığında ise sabır, cesaret ve vicdan isteyen bir meslektir. Özellikle kalemini satmayan, gücün değil hakikatin yanında duran gazeteciler için bu meslek, çoğu zaman yalnız yürünür. Alkış azdır, omuz veren azdır; ama yük ağırdır.
Bugün vatanını, milletini seven; eleştirisini yıkmak için değil, yapmak için kaleme alan gazetecilerin toplumdaki karşılığı önemsenmelidir. Çünkü gerçekler her zaman alkışlanmaz. Çünkü doğru söz, çoğu zaman rahatsız eder.
Eleştiri tabi ki olmalıdır. Oysa yapıcı eleştiri düşmanlık değil; memlekete duyulan sorumluluğun kalemle ifadesidir. Yanlışı yazmak ihanet değil, aksine geleceğe duyulan sadakattir. Ancak ne yazık ki bugün, sorgulamayan, araştırmayan, sadece söyleneni yazan anlayış daha makbul görülmektedir.
35 yıllık gazetecilik hayatımda şunu çok net gördüm:
Gazetecilik bir meslekten öte, bir duruştur.
Bu duruşu korumanın bedeli vardır. Bazen dışlanmak, bazen yok sayılmak, bazen de yalnız bırakılmak… Ama yine de kalemi eğip bükmemek, her şeyin üzerindedir.
Gazeteciler Günü’nde hatırlananlar kadar, hatırlanmayanları da anmak gerekir.
Basın kartı olup da baskıya boyun eğmeyenleri,
Manşet atma uğruna vicdanını kaybetmeyenleri,
Reklamla değil, emekle ayakta durmaya çalışanları…
Bugün medya, her zamankinden daha fazla dürüst kalemlere ihtiyaç duymaktadır. Çünkü toplumun pusulası şaştığında, yönü yine doğru yazanlar belirler. Bu yüzden gerçek gazetecilerin değeri, mesaj günlerinde değil; zor zamanlarda anlaşılmalıdır.
10 Ocak, bir tebrik günü olmanın ötesinde;
Gazeteciliğin ne olması gerektiğini yeniden hatırlama günüdür.
Kalemini satmayan,
Eleştirisini kinle değil, sorumlulukla yapan,
Bu memleketin yarınını dert edinen tüm meslektaşlarımın
10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü’nü yürekten kutluyorum.
